Remmende voorsprong

Wat is hockey toch een heerlijk spelletje. Zo'n EHL in Rotterdam met al die nieuwe snufjes op spelregelgebied en natuurlijk ook de makke van fout gebruik van de video umpire gaven mij toch een heerlijk weekend. Jammer dat het zo koud was, maar een goede neut bij thuiskomst deed veel vergoeden.

Straks zijn mijn JJ spelers weer aan de beurt en voor iedereen die dit leest (waarschijnlijk niemand), voorlopig blijven de 10 jarigen bij de JJ. Voor één simpele reden, veld capaciteit!

En dat vind ik vreselijk jammer. Technisch zouden 10 jarigen best op een heel veld kunnen spelen, maar dan moeten er wel velden zijn. We hebben dus duidelijk last van remmende voorsprong.

We hebben in ieder geval de veteranen nog.

Na een heerlijk weekend mag ik weer gewoon aan de bak. Mijn vrijdag middagen zijn vast gereserveerd voor de Jongste Jeugd bij HCZ. Vrijdagavond meestal couchpotato en zaterdagochtend van een uur of half negen (8.15 soms ook wel) veldjes uitzetten voor de 3-tal wedstrijden. Ria doet de introductie en de breefing voor de scheidsrechters en ik doe op het veld de centrale coördinatie. Werk wel zo prettig. Vanaf 10 uur sta ik dan reserve als scheidsrechter en help Annemarie met de wedstrijdtafel. zondagochtend om 10 uur sta ik weer op het veld en probeer novice pappies en mammies de eerste beginselen van de hockeysport bij te brengen. Dat doen we samen met hun kinderen waardoor het geheel een zeer relaxed karakter krijgt.

Afsluitend de kinderen tegen de ouders en daarna gezellig een glaasje ranja en een verdiende kop koffie of thee. De rest van de dag kijk ik naar wedstrijden van mijn eigen club of van mijn dochter.

Jammer dat ze nu geblesseerd is.

Aardappel (de realiteit van wekelijks JJ hockey)

‘Ik doe het altijd zo.'

De trui van onbestemde kleur hing als een zak over de bierbuik. De zware wenkbrauwen werden gefronst, de blik ging op geringschattend en de stem kleurde zich op een manier die de nekharen onmiddellijk overeind deed staan.
Dit was hem dus.
De koude aardappel en zijn aardappelzak.
De ultieme hockeybal.

‘Ik doe het altijd zo.'
Hij herhaalde het zinnetje in een gesprekje van drie minuten een keer of tien. Het maakte duidelijk dat elke poging tot het stroomlijnen van de arbitrage bij een wedstrijd van negenjarigen tot mislukken was gedoemd. Als hij wat zag, dan zou hij fluiten, ongeacht de plek op het veld. Dat we het dan geregeld oneens zouden zijn, nou, daar kon hij zich helemaal niks bij voorstellen. Hockey was volgens hem verschrikkelijk simpel. Dat elke scheidsrechterscursus sprak van een verdeling van het veld door de arbiters? Hij kon het niet geloven. ‘Zulke onzin bedenk je toch niet.'

‘Ik doe het altijd zo.'
Het waren zijn laatste woorden voordat we aan de wedstrijd begonnen. Binnen vijf minuten keek een groep negenjarigen stomverbaasd naar twee volwassen mannen die het met elkaar oneens waren. Hij had een compleet andere visie op een moment dat zich twee meter voor ‘mijn' doel afspeelde. Hij vond het de normaalste zaak van de wereld dat hij daarvoor had gefloten. Hij keek niet begrijpend, op de opmerking dat hij kinderen van deze leeftijd hiermee het bos instuurde.

‘Ik doe het altijd zo.'
Een gesprekje in de rust wierp geen nieuw licht op de zaak. Vriendelijk doch dringend werd hem verzocht zich aan te passen. Hij haalde de schouders op. Hij was te gast bij Kampong, het was op zijn minst aardig als hij zich dat zou realiseren. Hij keek wel, maar hij luisterde niet.

‘Ik doe het altijd zo.'
De aardappel had gesproken.
Voor het laatst.
Hij gaf de fluit aan een andere vader.
Deed hij dat maar altijd.

Dit is de drieëntwintigste column van Marc Hoeben. Hij heeft twee hockeyende dochters, van 9 en 12 jaar, bij het Utrechtse Kampong. Marc werkt als adjunct-hoofdredacteur bij Sportweek.